Ηπειρώτικο πένθος στις εκδόσεις Ε. Σπύρου

Ασφαλιστικό ΝΑΙ, Τεύχος 158, Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2016

Απεβίωσε σε ηλικία 99 ετών ο Γεώργιος Ε. Σπύρου

Απεβίωσε το κυριακάτικο πρωινό 21/2/2016 στο Αγρίνιο, ο εκ Διστράτου Άρτης Γεώργιος Ευαγ. Σπύρου, πατέρας του εκδότη Ε. Σπύρου. Η εξόδιος ακολουθία εψάλη στο Αγρίνιο, χοροστατούντος του Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ.κ. Κοσμά, ο οποίος στον επικήδειο λόγο του, δακρυσμένος, μίλησε για τον εκλιπόντα και το προς μίμηση έργο του, παρουσία φίλων και συγγενών.

Ο Γεώργιος Ε. Σπύρου γεννήθηκε στο Δίστρατο Άρτας το έτος 1917. Πολέμησε στην Αλβανία και εργάσθηκε σε αγροτικές και οικοδομικές εργασίες στην Άρτα, στο Καρπενήσι, στην Κεφαλονιά, στο Αγρίνιο και στην Αθήνα. Από το γάμο του με τη Βασιλική Σπύρου απέκτησε πέντε παιδιά, εγγόνια και δισέγγονο. Η οικογένειά του και οι συγγενείς προσέφεραν βαρύ φόρο αίματος στους πολέμους για την πατρίδα…

Η ταφή έγινε στο χωριό Πέραμα Διστράτου Άρτας στις 22/2/2016, όπου ο πρώην πρόεδρος κοινότητας Απόστολος Φλώρος (90 ετών) μίλησε στους συγγενείς, φίλους και συγχωριανούς για το εξόχως δημιουργικό έργο του Γεωργίου Σπύρου. «Ήταν πρωταγωνιστής στην ίδρυση του σχολείου και της εκκλησίας αλλά και δημοσίων έργων κοινοφελών όπως η διάνοιξη με προσωπική εργασία αύλακος νερού για τα χωράφια και αργότερα ηλεκτροφωτισμού και υδροδότησης πόσιμου νερού από τα Τζουμέρκα. Εξόχως σημαντική ήταν και η ίδρυση Αγροτικού Μουσείου στο χώρο του δημοτικού σχολείου με αντικείμενα μιας εποχής που τελείωσε για την Ελλάδα (για τη δημιουργία του Μουσείου τον βοήθησε η Μελίνα Μερκούρη ως υπουργός Πολιτισμού η οποία και του ενέκρινε ένα ποσό για εργασίες φύλαξης και προστασίας του Μουσείου). Μαζί με τη σύζυγό του Βασιλική προσέφεραν πολλά, πάρα πολλά», τόνισε συγκινημένος με λυγμούς ο αγαπητός Απ. Φλώρος που επί πολλά χρόνια υπηρέτησε τον τόπο του.

Για το δημιουργικό έργο του εκλιπόντα μίλησαν ακόμα τα παιδιά του Παναγιώτης και Ευάγγελος καθώς και η εγγονή του Βασιλική Π. Σπύρου και για λογαριασμό του Συλλόγου Διστρατιωτών ο Δημήτριος Ντάλας.

«Έδωσε ομολογία Χριστιανικής Πίστεως και Ελληνικής Παιδείας με τη ζωή του» τόνισε ο Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ.κ Κοσμάς υπογραμμίζοντας ακόμα ότι όλοι στο Αγρίνιο εγνώριζαν τον παππού που στην τσάντα του είχε «εικονίτσες» και φυλλάδια – φωτοτυπίες με συμβουλές για μικρούς και μεγάλους. Πολλοί ακόμα ήταν αυτοί που την ημέρα του Σταυρού έπαιρναν για το σπίτι τους μια γλάστρα βασιλικού δωρεάν – ευλογία από τον μπάρμπα Γιώργο που τις ετοίμαζε μήνες πριν, γύρω στις 300 κάθε φορά!

Για πρώτη φορά αναφέρθηκε και η βοήθειά του σε νέους οικοδόμους που τους μάθαινε την τέχνη του οικοδομείν όπως και η συμπαράσταση σε ανέργους συγχωριανούς που τους έβρισκε δουλειά σε Κεφαλονιά και Αγρίνιο τα χρόνια δεκαετιών ‘50 – ‘60 όταν κατέφευγαν εκεί κοντά του.

«Έψαχνε καλή θέση στον Παράδεισο γι’ αυτό άργησε να φύγει», δήλωσε σε ένα γιο του μαζί με τα συλλυπητήρια ο Επίσκοπος Άρτης κ.κ. Ιγνάτιος.

Σύζυγος, τέκνα, εγγόνια, συγγενείς και φίλοι αποχαιρέτισαν ένα γνήσιο Ηπειρώτη, βαθύτατα λυπημένοι αλλά και υπερήφανοι, σκεπάζοντάς τον με το χώμα της ιδιαίτερης πατρίδας του, κοντά στους γονείς του αλλά και σ’ έναν άγνωστο στρατιώτη που σκοτώθηκε τα χρόνια του εμφυλίου και τον μετέφερε εκεί στην πλάτη του από μακρινή απόσταση δίπλα στο ποτάμι τον Άραχθο, σε κάποια μάχη, ξεχασμένο και χωρίς ταυτότητα, «εχθρό» για κάποιους, αλλά συνάνθρωπο για τον Γ. Σπύρου, που από το 1944 ώς σήμερα του έκανε ξεχωριστό μνημόσυνο!

Τα αγριολούλουδα, τα χαμομήλια και τα κυκλάμινα, τα ρείκια και οι κουμαριές θα στέλνουν τη μοσχοβολιά τους για να αναπαυθεί η ψυχή του παρέα με τα κελαηδίσματα των αηδονιών στα κλαριά, της πέρδικας και της τρυγόνας που κελαηδά λυπητερά όταν μένει χωρίς σύντροφο, όπως μας έλεγε γυρίζοντας από κυνήγι… Όπως και εμείς θα ζήσουμε με την απουσία του, ευχόμενοι ο Θεός να τον αναπαύσει και να τον κατατάξει εκεί που οι δίκαι οι αναπαύονται, σε τόπο χωρίς οδύνη και στεναγμό, σε τόπο φωτεινό, παρέα με αγίους, με αιώνια μνήμη, θείων αγαθών κληρονόμων αφού έζησε και απέθανε με ελπίδα αιωνίου ζωής, προσδοκώντας ανάσταση νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος!

Το Ασφαλιστικό ΝΑΙ αποτίοντας φόρο τιμής στον εκλιπόντα δημοσιεύει στη συνέχεια τους επικήδειους λόγους του Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ.κ. Κοσμά και του πρώην προέδρου Απόστολου Φλώρου στο χωριό Πέραμα Διστράτου Άρτας, όπου έγινε η ταφή. 

Τι είπε ο Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ.κ. Κοσμάς

«O τὸν λόγον μου ἀκούων καὶ πιστεύων τῷ πέμψαντί με ἔχει ζωὴν αἰώνιον».

«Αυτός που ακούει τα λόγια, τα ρήματά μου, το Ευαγγέλιό μου και πιστεύει σε εκείνον που με απέστειλε στον Πατέρα και πιστεύει το έργο του Κοσμοσωτήρος που ήλθα εγώ να κάνω και αγωνίζεται και αυτός να ομολογήσει αυτό που κάνω εγώ το Ευαγγέλιο στις ψυχές, αυτός έχει ζωή αιώνιον. Λόγος ξεκάθαρος, Λόγος του Κυρίου και θεού μας Ιησού Χριστού, Λόγος που μας τον προσφέρει το Ευαγγέλιο, Λόγος που τον ακούμε από μικρά παιδιά.
Όταν τώρα έρθουμε στη ζωή και στην πορεία του πολυσεβάστου αδελφού μας Γεωργίου, θα δούμε ότι αυτά τα λόγια βρήκαν απόλυτη εφαρμογή στη ζωή, στην πολιτεία αλλά και στην ομολογία του σεβαστού μας Γεωργίου. Γιατί δεν ήταν ιεροκήρυξ, δεν ήταν θεολόγος, δεν ήταν ιερεύς, όμως ήταν ένα στόμα Χριστού, ήταν ένα στόμα που ομολογούσε γιατί πραγματικά γνώριζε, μελετούσε το Λόγο του θεού, Τον πίστευε, πίστευε σε αυτά που έλεγε το Ευαγγέλιο, πίστευε στο κοσμοσωτήριο έργο του Κυρίου μας και επρόσμενε, επρόσμενε την πατρίδα εκείνη στην οποία τώρα πορεύεται να φτάσει. Ποθούσε τον Παράδεισο και γι' αυτό ακριβώς αγωνιζόταν.
Για να φύγει η αμαρτία από τους αδελφούς και να έρθει το φως, η αλήθεια, να μπει ο Χριστός μέσα στις καρδιές και να αναγεννηθούν οι άνθρωποι για να επιτύχουν τη σωτηρία τους. Εργάστηκε ως πολύτεκνος πατέρας μαζί με την πιστή του σύζυγο και έδωσαν και επιστήμες και αποκατάσταση στα παιδιά τους. Τα έκαναν πραγματικά αληθινούς και ζωντανούς και κατά Χριστόν οικογενειάρχες και έδωσε ό,τι καλύτερο είχε στην οικογένειά του αφενός, αλλά αφετέρου αυτός ο απλός άνθρωπος είχε όπως είπαμε την ανησυχία να δώσει Ευαγγέλιο σε ψυχές. Τον θυμάμαι όταν και εγώ ήμουνα νέο παιδί και διακονούσαμε με τον αδελφό Ευάγγελο στην κατασκήνωση του Αγίου Βλασίου, πως ερχόταν και προσέφερε τον εαυτό του, έκανε θυσίες για να βοηθήσουμε τα παιδιά εδώ, να γνωρίσουν το θέλημα του Θεού και πολύ, πάρα πολύ μας βοηθούσε και αργότερα τι θα λέγανε και τι θα πει κανείς όταν έβλεπε ένα σεβαστό γέροντα να έρχεται στο Δεσποτικό να μιλάει στον Επίσκοπο και να λέει «Αγωνισθείτε, τους νέους να γνωρίζουμε στο Χριστό, το θέλημα του Θεού να προφυλάξουμε τα παιδιά μας». Και όταν παντού μοίραζε φυλλάδια, έδινε εικονίτσες, προσέφερε λόγο Θεού, ομολογούσε Χριστό. Τώρα, μπορούμε αγαπητοί μετά από όλα αυτά και τόσα άλλα που εμείς δεν τα ξέρουμε αλλά και δεν μπορούμε να πούμε ότι ο αδερφός μας Γεώργιος δεν θα έχει ζωήν αιώνιον; Το είπε ο Κύριος, αφού το είπε ο Κύριος: «Αυτός που ακούει τον λόγο μου, τον ζει, τον ομολογεί, αυτός θα έχει ζωή αιώνιον». Να η βεβαιότης μας σήμερα. Σήμερα δεν χτυπούν εδώ σάλπιγγες, δεν υπάρχουν μουσικές, δεν υπάρχουν επίσημοι λόγοι, αλλά πανηγυρίζουν οι Άγγελοι και οι Άγγελοι πραγματικά δέχθηκαν την ψυχή του και ο ουρανός χαίρει. Το λέω με όλη μου την καρδιά. Γιατί ένας ομολογητής, ένα πιστό μέλος της εκκλησίας μας, ένας άνθρωπος που αγωνιούσε για την Ορθοδοξία, για την πατρίδα, για τα ιδανικά, για τις αξίες, για τη νεότητα, ένας άνθρωπος που έδωσε τον εαυτό του μέχρι παρεξηγήσεως. Εμείς οι φτωχοί τον παρεξηγούσαμε, εκείνος όμως εμεγαλύνετο, αγωνιζόταν πραγματικά να δώσει μαρτυρία ζωής και μαρτυρία Ευαγγελίου. Προσευχόμαστε σήμερα, προσευχόμαστε πραγματικά Άγγελος συνοδεύων και κατά την ημέρα εκείνη της Δευτέρας Παρουσίας να αναστηθεί για να ζει τη χαρά του Ουρανού, τη χαρά του Χριστού την οποία τόσο ποθούσε και ήθελε. προσευχόμαστε να έχουν δύναμη η σύζυγος, τα παιδιά και τα εγγόνια του, τόση δύναμη που έχει η ευλογία για να ζουν πραγματικά και εκείνοι το παράδειγμά του και να οδηγούνται στο θέλημα του Θεού. Αλλά αγαπητοί στις δύσκολες ημέρες που ζούμε και εμείς σήμερα, σε αυτές τις προδοτικές ημέρες, που ζούμε τη σκλαβιά της Ελλάδος και την αποθαρρύνουν δυστυχώς των Ορθοδόξων δυστυχώς Ελλήνων ας έλθουμε και εμείς κοντά στο παράδειγμα του αδελφού μας σεβαστού Γεωργίου και εμείς να καταλάβουμε ότι ο Λόγος του Θεού είναι εκείνος που και εμάς θα μας αναγεννήσει, θα μας φωτίσει, θα μας ανορθώσει, θα μας σώσει. Η εκκλησία, η ζωή της εκκλησίας θα μας αγιάσει. Και ας έχουμε και εμείς αυτήν την απόφαση σήμερα να ετοιμάσουμε τους εαυτούς μας για την πατρίδα. Γιατί και εμείς είμαστε πλασμένοι από τον ουρανό. Τι να τους κάνουμε τους μεγάλους και τρανούς; Μπορούν να έχουν το εισιτήριο του Παραδείσου που έχει σήμερα ο αδελφός Γεώργιος; Ας ευχηθούμε όλοι αγαπητοί να ειμαστε ικανοί να προχωρήσουμε στη χάρη του Θεού. Ο Θεός να αναπαύσει τη Βασιλεία του».

Τι είπε ο Απόστολος Φλώρος (π. πρόεδρος κοιν. Διστράτου Άρτης):

«Πήγες από τη ζωή προς την αιωνιότητα αφού έγινες έναν αιώνα περίπου. Ήλθε όμως ο θάνατος, κακό αναπόφευκτο. Φεύγεις από τη ζωή με τη συνείδησή σου αναπαυμένη. Εξεπλήρωσες τις υποχρεώσεις σου εις το ακέραιο προς την οικογένειά σου. Αποκτήσατε με τη σύζυγό σας πέντε παιδιά, τέσσερα αγόρια και μία κόρη που σήμερα είναι δίπλα σου για τον τελευταίο ασπασμό μαζί με τους συγγενείς σου, τους φίλους σου και τους χωριανούς σου. Είχες μεγάλη διορατικότητα, έβλεπες πολύ μακριά. Διψούσες να μάθεις τα παιδιά σου γράμματα. Διεπίστωσες ότι στο Πέραμα ήτο αδύνατον αυτό και με την πανέξυπνη σύζυγό σου, ύστερα από πολλές σκέψεις και πονοκεφάλους, πήρατε τα παιδιά και εγκατασταθήκατε στο Αγρίνιο. Δουλέψατε σκληρά σε οικοδομικές εργασίες αλλά πετύχατε το σκοπό σας. Φτιάξατε επιστήμονες, δικηγόρος, καθηγητές, δασκάλοι, πρόσωπα επιστήμονες που σήμερα απολαμβάνουν της εκτίμησης της κοινωνίας τόσο στο Αγρίνιο όσο και στην Αθήνα. Παράλληλα όμως με τις οικογενειακές σας υποχρεώσεις, ασχοληθήκατε και με τον οικισμό για μια καλύτερη ζωή των κατοίκων σας, ασχοληθήκατε σε όλα, ήσαστε πρωτοπόρος, εδείχνατε τα συνθήματα, οι κάτοικοι σας ακολουθήσανε, έχετε σφραγίδα. Όταν εγκατασταθήκατε εδώ δεν είχατε εκκλησία. Φτιάξατε την εκκλησία τον Άγιο Αθανάσιο με προσωπική εργασία. Δεν είχατε νεκροταφείο, το φτιάξατε. Είχατε κτήματα αρδευόμενα, δεν υπήρχε νερό. Φέρανε το αυλάκι από το τραπεζάκι. Πρωτοπόρος ο μπαρμπα-Γιώργος. Δούλευε το σχολείο, δεν είχατε κτίριο για όλα τα παιδιά. Ήταν περίπου εδώ εξήντα με εβδομήντα μαθητές από ό,τι θυμούμαι, παραπάνω – παρακάτω. Αγοράσατε οικόπεδο. Ασχοληθήκατε με τη δενδροφύτευση. Ότι έγινε, ο μπαρμπα-Γιώργος μπροστά. Όταν έπαψε πλέον να λειτουργεί το σχολείο με ενοχλήσατε πεισματικά, μου είχατε γίνει «τσιμπούρι», πολύ ενοχλητικός, να κάνουμε το σχολείο μουσείο. Κάναμε μια αναφορά στο υπουργείο Παιδείας, ενεκρίθη και έγινε το μουσείο, το οποίο φέρει τη σφραγίδα τη δική σας. Συγκεντρώσατε όλα τα είδη λαϊκής τέχνης και τι δεν υπάρχει μέσα στο μουσείο, όλα αυτά με τα οποία ζήσατε. Εύχομαι το χώμα του οικισμού Περάματος που σε λίγο θα σας σκεπάσει να είναι ελαφρό. Θερμά συλλυπητήρια».