Οι αγκυλόχειλοι, οι μνηστήρες της Πηνελόπης και η σύγχρονη Ελλάδα!

Διαβάστε το άρθρο όπως δημοσιεύθηκε στο Ασφαλιστικό ΝΑΙ, τεύχος 162, Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2016

Οι αγκυλόχειλοι, οι μνηστήρες της Πηνελόπης και η σύγχρονη Ελλάδα!

Οι αγκυλόχειλοι, οι μνηστήρες της Πηνελόπης και η σύγχρονη Ελλάδα!

 

Το θέμα σε κείμενο

 

Γράφει ο Ευάγγελος Γ. Σπύρου, εκδότης του «Ασφαλιστικού ΝΑΙ»

Μελετώντας τη λέξη του Ομήρου, αγκυλόχειλος (αγκύλος + χείλος) και αγκυλοχείλαι, που σημαίνει αυτός που έχει αγκύλο χείλος, καμπύλο, κυρτό, ράμφος επί αρπακτικών όρνεων και αετών, θαύμασα με τη διαπίστωση ότι οι λέξεις και τα ομορφότερα παραμύθια του Ομήρου, Οδύσσεια και Ιλιάδα, παραμένουν χρήσιμα και ενδιαφέροντα και σήμερα για την Ελλάδα και τον κόσμο!

Κοντά είναι στο λεξικό ομηρικών λέξεων και η λέξη αγκυλομύτης (αγκύλος + μήτις - σύνεση, φρόνηση) που σημαίνει αυτός που έχει σκολιές, πονηρές σκέψεις, ο πανούργος, ο κρυψίνους και το αγκίστρι ως λέξη όπως και το άγκιστρον έχουν ίδια έννοια, την καμπύλη, που κάμπτει όπως και ο αγκών και το τσιγκέλι και η αγκαλιά από το αγκών και το αγκυλότοξο-καμπυλότοξο. Τις ίδιες λέξεις μιλά ο ελληνικός λαός χιλιάδες χρόνια τώρα (άλλοι λένε 3.000 άλλοι 5.000 άλλοι 10.000 και περισσότερο).

Το ράμφος (αγκυλόχειλος), η τυπική προέκταση του κεφαλιού των πουλιών, χρησιμεύει για τη σύλληψη και το κομμάτιασμα της τροφής, όπως και για άμυνα ή επίθεση, αλλά και για την ταξινόμηση των πουλιών.

Μία οικογένεια πουλιών στην Κεντρική και Νότια Αμερική ονομάζονται Ραμφαστίδες (Ramphastidae). Υπάρχει και ο Ράμφαστος, με πολύ μεγάλο ράμφος, οι ραμφοκοίλοι και ραμφοκόροι, όλα ωραία πουλιά με αφετηρία στην ξενόγλωσση ονομασία τους την ελληνική λέξη ράμφος. Στην κατάταξη των αρπακτικών πτηνών κυριότερο χαρακτηριστικό γνώρισμα είναι το ισχυρό και γαμψό ράμφος και εκπρόσωποί τους είναι αετοί, γύπες, γεράκια, κόνδορες κ.λπ. Τα αρπακτικά αυτά έχουν αγκύλο χείλος, κυρτό. Είναι αγκυλόχειλα.

Οι λέξεις «αρπαχτικά» και «κοράκια» είναι συχνά στις συζητήσεις των Ελλήνων τις σχετικές με τα μέτρα της κυβέρνησης και των δανειστών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ΔΝΤ, τους πλειστηριασμούς, τα κόκκινα δάνεια και τον τρόπο που αλλάζουν περιουσίες στα χρόνια της οικονομικής κατάρρευσης του κράτους, του δημόσιου πλούτου, των τραπεζών και ιδιωτικών νοικοκυριών.

«Αρπαχτικά», αγκυλόχειλα είναι και οι κλέφτες του δημοσίου χρήματος, αλλά και του ιδιωτικού. Δυστυχώς είναι πολλά αυτά τα αρπαχτικά που σκόρπισαν το βιός των Ελλήνων (όχι όλων) όπως το γεράκι σκορπά την κλώσα από τα κλωσόπουλα, όταν ορμά πάνω τους. Έτσι παρομοίωσε και τους μνηστήρες στο σπίτι του Οδυσσέα ο Όμηρος που σκόρπισαν χήνες, αλλά και σαν κότες με κλωσόπουλα που αγκυλόχειλος αετός αφανίζει!

Μέρες δύσκολες που ζούμε μια βαθιά κρίση στην Ελλάδα μπορούμε «παίζοντας» με τις λέξεις να πάμε από τη λέξη ράμφος και αρπακτικά πουλιά στον Άρπαλο, παιδικό φίλο του Μεγάλου Αλεξάνδρου που έγινε θησαυροφύλακας της αυτοκρατορίας του όταν κατέκτησε την Ασία. Ήταν ένα από τα μεγαλύτερα «αρπακτικά» της Ιστορίας, που σπατάλησε τους θησαυρούς του Μεγάλου Αλεξάνδρου σε όργια με την εταίρα Πυθονίκη, την εταίρα Γλυκέρα και άλλους καταχραστές στα Μέγαρα, την Αθήνα, τον Πειραιά και την Κρήτη, όπου τον σκότωσε ο Λακεδαιμόνιος Θιβρών. Πριν αποδράσει στην Κρήτη ο Άρπαλος, οι Αθηναίοι τον είχαν σε περιορισμό και είχαν καταθέσει πολλά τάλαντα (τεράστια περιουσία), περί τα 700, στην Ακρόπολη. Ανακάλυψαν όμως, όταν απέδρασε, ότι έλειπαν τα μισά και έκαναν δίκη εναντίον πιθανών καταχραστών, μεταξύ των οποίων κατηγόρησαν και τον μεγάλο ρήτορα Δημοσθένη, που αρνήθηκε να εμφανιστεί στο Δικαστήριο, με τη δικαιολογία ότι έπασχε από κυνάγχη. Γι' αυτό και κάποιος είπε ότι «Όχι εκ κυνάγχης αλλά εξ αργυράρχης πάσχεις!» (Κυνάγχη είναι πρήξιμο και φλεγμονή στο φάρυγγα με δυσκολία στην αναπνοή και την κατάποση).

Ο Όμηρος δείχνει με όμορφες παρομοιώσεις την εικόνα των αρπακτικών, το φόβο και τον τρόπο συμπεριφοράς τους στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια.

Στην Ιλιάδα (Ραψωδία Π στίχος 428) τη φριχτή πάλη του Σαρπηδόνα με τον Πάτροκλο την περιγράφει σαν μάχη που κάνουν δύο γύπες γαμψωνύχοι (νυχοπόδαροι) και αγκυλόχειλαι (γαμψομύτηδες) πάνω σε ένα βράχο στριγγιάζοντας και φωνάζοντας αμοιβαία!

Στην Οδύσσεια (Ραψωδία Τ΄ στίχος 538) βάζει την Πηνελόπη να διηγείται ένα όνειρο στον Οδυσσέα λίγο πριν σκοτώσει τους μνηστήρες και ενώ ακόμα δεν τον είχε αναγνωρίσει:
«…έβλεπα όνειρο, του είπε, ότι είκοσι χήνες στην αυλή μου έτρωγαν στάρι και χαιρόταν η ψυχή μου. Και εκεί αετός από το βουνό μεγάλος, αγκυλοχήλης (γαντζομύτης με ράμφος), χίμηξε και τσακίζοντας τους λαιμούς τους τις σκόρπισε. Και έκλαιγα μέσα στο όνειρο. Με είχε πιάσει θρήνος. Έκλαιγα μέσα στο όνειρο και γυναίκες ωριοπλεξούδες μαζεύτηκαν τριγύρω, σαν έκλαιγα θρηνευτικά που έχασα τις χήνες. Ήρθε ο αετός και κάθισε στου παλατιού τη στέγη και με φωνή ανθρώπινη μου είπε παρηγορώντας: Του ξακουστού Ικάριου κόρη, κουράγιο πάρε, όραμα κι όχι όνειρο είναι, τέλος καλό θα έχει...»

Και αργότερα στη Μνηστηριοφονία (Οδύσσεια Ραψωδία Χ, στίχος 297-309) ξαναχρησιμοποιεί ο Όμηρος την εικόνα των αρπακτικών. Μέσα στο παλάτι έτρεχαν οι μνηστήρες να σωθούν «…σαν κοπαδιού γελάδες που μύγα σκορπά πετώντας γύρωθέ τους…και όπως αητοί γαμψώνυχοι με κυρτωμένα ράμφη (αγκυλόχειλαι) έρχονται πάνω από τα βουνά, στα πουλιά πάνω πέφτουν… και αυτοί ορμούν επάνω τους και τ’ αφανίζουν όλα…»

Η σύγχρονη Ελλάδα εδώ και χρόνια δέχεται επίθεση από αυτοκρατορίες με σημαίες αετών, από αρπακτικά με αγκυλοχείλη εικόνα και σκληρά ράμφη και αγκυλομύτη (πονηρό πανούργο) διαπραγματευτή για τον πλούτο μας, τον ιδρώτα του ελληνικού λαού σε κάθε τομέα (αγροτική γη, καρποφορία, θαυμάσιο πλούτο, ενέργεια-πετρέλαια, φυσική ομορφιά, παιδιά της επιστήμης, εφευρέτες και τα πολιτιστικά του επιτεύγματα. Στις ασφαλίσεις το 90% πέρασε σε ξένους…

Η Ελλάδα του πολιτισμού με την ιστορία και τις εμπειρίες πολλών μαχών (και του έπους 1940) έχει οδηγούς και προσταγές για το τι να κάνουμε!

Και πρώτη διαταγή-επιταγή το «Μάχου υπέρ πατρίδος! Οι εχθροί είναι εντός των τειχών»!»