Είστε εδώ: Αρχική / Επιστολές /
Τεύχος 113, Μάιος-Ιούνιος 2008
Κύριο Λάμπρο Καραγεώργο
Αγαπητέ Λάμπρο,
Θα ήθελα να σε συγχαρώ για την έρευνα που έκανες στο περιοδικό «ΝΑΙ», σχετικά με την κίνηση που έχουν εφεύρει οι μεγάλες ασφαλιστικές εταιρείες για να βγάζουν στο περιθώριο, χωρίς ηθική και υλική αποζημίωση, όσους δεν τους κάνουν άλλο, βυθίζοντάς τους σε βαθιά πικρία, απογοήτευση, πόνο ψυχικό και πόνο σωματικό.
Παράλληλα συνεχίζουν να εκμεταλλεύονται όλο το ανθρώπινο δυναμικό, το οποίο τόσα χρόνια χρειαστήκαμε για να το εκπαιδεύσουμε και να το πείσουμε να κάνει αυτή τη δουλειά. Ένας από αυτούς, αγαπητέ φίλε, είμαι και εγώ.
Πίστεψα τον Διευθυντή…και έφυγα από μια δουλειά το Δεκέμβριο του 1980 και αφού έκανα από το 1982 στην πόλη… ένα υποκατάστημα στην …εταιρεία (γι’ αυτήν όμως και όχι για μένα), η οποία μετά από 18 ολόκληρα χρόνια, χωρίς κανένα λόγο μου κατήγγειλε τη σύμβαση και του συντονιστού και του ασφαλιστικού συμβούλου εκμεταλλευόμενη όμως τους 53 ασφαλιστικούς συμβούλους που είχα και τους 8.624 πελάτες του υποκαταστήματός μου. Δεν θεωρώ πάντως τον εαυτό μου άλογο, που όταν γεράσει το σκοτώνουν γιατί το 1998 ήμουν 46 ετών. Τώρα σε ηλικία 56 ετών έχω 18 μήνες που συνεργάζομαι με…, τη μοναδική στη χώρα που δίνει για 10 χρόνια υπερπρομήθειες στους συντονιστές της.
Πιστεύω πως στην πόλη… η… μετά από την εποχή μου ούτε έκανε ούτε θα κάνει ποτέ τα νούμερα που της έκαναν οι συνεργάτες μου.
Ακόμη θέλω να αναφέρω πως στην πόλη… τους είχα δημιουργήσει έναν ομαδάρχη, ο οποίος ακόμη υπάρχει και παράγει πολύ καλά αποτελέσματα αλλά ποτέ δε μου έστειλαν τα νόμιμα για μένα. Θα ήθελα να συνεχίσετε αυτήν την έρευνα σε βάθος και τότε θα ανακαλύψετε πάρα πολλά τεχνάσματα, τα οποία εύρισκαν οι εταιρείες για να βγάζουν εκτός όλους εμάς, που αδιάκοπα και ακούραστα κάναμε τα πάντα για να διαδώσουμε την ιδιωτική ασφάλιση μιας και γίναμε θιασώτες της.
Μετά Τιμής
…
Αγαπητέ Λάμπρο,
Θα ήθελα να σε συγχαρώ για την έρευνα που έκανες στο περιοδικό «ΝΑΙ», σχετικά με την κίνηση που έχουν εφεύρει οι μεγάλες ασφαλιστικές εταιρείες για να βγάζουν στο περιθώριο, χωρίς ηθική και υλική αποζημίωση, όσους δεν τους κάνουν άλλο, βυθίζοντάς τους σε βαθιά πικρία, απογοήτευση, πόνο ψυχικό και πόνο σωματικό.
Παράλληλα συνεχίζουν να εκμεταλλεύονται όλο το ανθρώπινο δυναμικό, το οποίο τόσα χρόνια χρειαστήκαμε για να το εκπαιδεύσουμε και να το πείσουμε να κάνει αυτή τη δουλειά. Ένας από αυτούς, αγαπητέ φίλε, είμαι και εγώ.
Πίστεψα τον Διευθυντή…και έφυγα από μια δουλειά το Δεκέμβριο του 1980 και αφού έκανα από το 1982 στην πόλη… ένα υποκατάστημα στην …εταιρεία (γι’ αυτήν όμως και όχι για μένα), η οποία μετά από 18 ολόκληρα χρόνια, χωρίς κανένα λόγο μου κατήγγειλε τη σύμβαση και του συντονιστού και του ασφαλιστικού συμβούλου εκμεταλλευόμενη όμως τους 53 ασφαλιστικούς συμβούλους που είχα και τους 8.624 πελάτες του υποκαταστήματός μου. Δεν θεωρώ πάντως τον εαυτό μου άλογο, που όταν γεράσει το σκοτώνουν γιατί το 1998 ήμουν 46 ετών. Τώρα σε ηλικία 56 ετών έχω 18 μήνες που συνεργάζομαι με…, τη μοναδική στη χώρα που δίνει για 10 χρόνια υπερπρομήθειες στους συντονιστές της.
Πιστεύω πως στην πόλη… η… μετά από την εποχή μου ούτε έκανε ούτε θα κάνει ποτέ τα νούμερα που της έκαναν οι συνεργάτες μου.
Ακόμη θέλω να αναφέρω πως στην πόλη… τους είχα δημιουργήσει έναν ομαδάρχη, ο οποίος ακόμη υπάρχει και παράγει πολύ καλά αποτελέσματα αλλά ποτέ δε μου έστειλαν τα νόμιμα για μένα. Θα ήθελα να συνεχίσετε αυτήν την έρευνα σε βάθος και τότε θα ανακαλύψετε πάρα πολλά τεχνάσματα, τα οποία εύρισκαν οι εταιρείες για να βγάζουν εκτός όλους εμάς, που αδιάκοπα και ακούραστα κάναμε τα πάντα για να διαδώσουμε την ιδιωτική ασφάλιση μιας και γίναμε θιασώτες της.
Μετά Τιμής
…







